Jak i kiedy przenieść dziecko do własnego pokoju

Rodzice często mają duże oczekiwania co do wczesnego usamodzielnienia dziecka, a potem mogą być nieszczęśliwi, że nie udaje im się przenieść dziecka do własnego pokoju bez płaczu i lamentu. Niestety, nie istnieje uniwersalna rada. Jak więc to zrobić?

Potrafi spać całą noc

Są dzieci, które potrafią spać całą noc już bardzo wcześnie, niezależnie od tego, czy są karmione piersią, czy mlekiem modyfikowanym. Jeśli dziecko budzi się dopiero nad ranem, możesz spróbować przenieść je do własnego pokoju już teraz. Problemem, który może się pojawić, jest cisza i spokój, jakie będzie miało dziecko w pokoju, a spanie w obcym otoczeniu może być dla niego wymagające. 

Próbować stopniowo

Spanie we własnym pokoiku możecie wypróbować na przykład podczas jednej z dziennych drzemek, aby kiedy dziecko się obudzi, nie było przerażone, że jest samo w pomieszczeniu, i to jeszcze w ciemności. Gdy przyzwyczai się do spania w pokoiku w ciągu dnia, możecie spróbować także w nocy.

Po 1. urodzinach

Często w internecie pisze się, że odpowiednio jest przenieść dziecko po 1. urodzinach. Nie jest to jednak do końca szczęśliwe rozwiązanie, ponieważ dziecko może w tym czasie przechodzić lęk separacyjny, a takie rozstanie jeszcze bardziej by ten lęk pogłębiło i dodatkowo wydłużyło czas, w którym dziecko radzi sobie z lękiem separacyjnym. W przypadku, gdy dziecko ma starsze rodzeństwo, które jest już przyzwyczajone do własnego pokoiku, możecie spróbować przenieść młodsze, ponieważ nie będzie tam samo. 

Gdy dziecko będzie na to gotowe

Idealnym rozwiązaniem jest poczekać, aż dziecko będzie na to gotowe i samo powie, że chciałoby spać we własnym pokoju. Nie oznacza to, że już nigdy nie przyjdzie do was do sypialni, ale jest to pierwszy duży krok, który dodatkowo nie jest wymuszony przez rodziców. 

W ciąży jest to ryzykowne

Jeśli spodziewacie się kolejnego członka rodziny, spróbujcie przenieść dziecko jak najszybciej, żeby nie robić tego na chwilę przed porodem i żeby dziecko nie miało potem poczucia, że zostało przez was odsunięte. Może się wtedy zacząć budzić w nocy z płaczem i wołać was. Nie będzie bowiem rozumiało, dlaczego niemowlę może spać z wami w sypialni, a ono musi spać samo w pokoiku. 

Jeśli jesteś w ciąży i nie chcesz albo nie możesz przenosić starszego dziecka do własnego pokoju, kup większe łóżko, dostosuj sypialnię i dajcie wszystkim możliwość spania razem. Ponieważ wspólne spanie jest bardzo naturalne i piękne. Poza tym nie potrwa to długo, dzieci wejdą w okres dojrzewania i już nie będą was potrzebować. Wspólne chwile będziecie potem tylko wspominać. 

Niezależnie od tego, czy otoczenie naciska na was, abyście przenieśli dziecko do własnego pokoju, czy sami uważacie, że dziecko już powinno się tego nauczyć, kierujcie się swoją intuicją. Dziecko wyczuje waszą ewentualną niepewność i wszystko nie pójdzie wcale gładko. Wspólne spanie, czy to w jednym pokoju, czy w jednym łóżku, nie jest niczym dziwnym, a przede wszystkim to wyłącznie wasza sprawa. Róbcie to, co wam odpowiada, i nie przejmujcie się nieproszonymi radami — najpewniej będziecie je słyszeć jeszcze za 20 lat, kiedy wasze dziecko będzie już dawno dorosłe.