Het huilen van een pasgeborene betekent niet automatisch buikpijn

 Er kunnen verschillende redenen zijn waarom pasgeborenen huilen, maar het is niet altijd alleen een pijnlijke buik of honger, zoals de meeste moeders denken. Het is belangrijk te beseffen dat huilen voor een baby het enige communicatiemiddel tussen jullie is, en daarom moeten we het niet negeren. Waarom huilen kleine baby’s dan?

Mama, ik heb honger

Een baby laat zich sowieso altijd horen als hij honger heeft, daar valt niet aan te twijfelen. In het begin kan hij vaker honger hebben dan elke 3 uur, zoals gebruikelijk is. Het hangt ervan af hoe goed de baby aan de borst van de moeder drinkt, of hij niet al snel bij de borst in slaap valt of dat hij toevallig last heeft van een groeispurt, die al rond de 3e en 6e levensweek van de pasgeborene voorkomt. Volg dus je moederintuïtie en niet de adviezen van je omgeving; geef idealiter borstvoeding op verzoek.

Mama, mijn buik doet pijn

Als het geen honger is, dan is het meestal een pijnlijke buik. Men zegt dat de eerste drie maanden de meeste pasgeborenen last hebben van krampjes en dat vooral jongens daar gevoelig voor zijn. Uit eigen ervaring weten we dat het geslacht geen rol speelt en dat zelfs die drie maanden geen norm zijn. Het is een zware periode, waarin we proberen de baby verlichting te geven met verschillende houdingen, bijvoorbeeld de tijgerhouding of in een bolletje, massages, het warm maken van de buik, baden in een emmertje enz. Als de oorzaak van de buikpijn geen ernstigere aandoening of allergie is, dan gaat het meestal na een paar maanden vanzelf over.

Mama, mijn luier zit vol of ik moet plassen/poepen

Sommige baby’s verdragen geen volle luier en zodra die vol is, laten ze meteen van zich horen. Er zijn echter ook baby’s die hun behoefte juist niet in de luier willen doen en zich laten horen wanneer die uit moet. In dat geval is het ideaal om de communicatie zonder luier uit te proberen, waarmee je geld bespaart op luiers en wat ook een geweldige preventie en hulp is bij buikpijn.

Mama, ik mis je

De baby was in de buik gewend aan voortdurend contact met de moeder, dag en nacht. In de buik was het warm, hij hoorde het kloppen van het hart van zijn moeder en het ruisen van hun organen. Plotseling ligt hij in de kinderwagen of in het bedje, hoort hij allerlei geluiden die hem afleiden en verlangt hij naar contact met zijn moeder, naar haar warme armen. Hij huilt om te laten merken dat hij haar mist en graag vastgehouden wil worden. Dat de moeder reageert op de behoeften van de baby betekent niet dat ze hem verwent; ze laat hem alleen zien dat ze er altijd voor hem is wanneer hij haar nodig heeft, en daar heeft hij later in zijn leven ook veel aan. Deze periode is vaak zwaar, omdat baby’s meestal voortdurend gedragen willen worden, en daarom is het ideaal om een doek aan te schaffen en de baby op je lichaam te dragen. Hij zal tevreden zijn en mama heeft haar handen vrij en meer bewegingsvrijheid. Als de baby ’s nachts ook naar je verlangt, is er niets eenvoudiger dan samen slapen.

Mama, het is me te veel

Omdat voor een pasgeboren baby alles in deze wereld nieuw is, kan hij moeite hebben om al deze nieuwe prikkels te verwerken. Het makkelijkst voor hem is om het eruit te huilen, zodat hij zich kan ontladen. Als we erover nadenken, helpt het ook ons volwassenen als we even kunnen huilen of schreeuwen, omdat dan de emoties die ons bezwaren wegvloeien en we daarna weer beter functioneren. Bij baby’s is het vergelijkbaar, daarom is het belangrijk om baby’s niet alleen te laten huilen en er voor hen te zijn wanneer ze ons nodig hebben, omdat ze zich alleen in onze armen veilig voelen en kunnen uiten wat hen dwarszit. Dit huilen wordt vaak verward met huilen doordat de baby buikpijn heeft. Dat hangt wel een beetje samen, want als een baby veel huilt, slikt hij daarbij lucht in, die vervolgens weer uit het lichaam moet, en zo ontstaan onze “onaangename scheetjes”. 

Als de baby dus elke avond op hetzelfde tijdstip huilt, dan is dat huilen waarmee hij alles verwerkt wat hij overdag heeft meegemaakt, en wij moeten hem dat laten doen. Een speen kan een oplossing zijn waardoor de baby stopt met huilen, maar daarmee verdwijnen niet al die nieuwe prikkels, en als dit elke dag gebeurt, kan dat zich later uiten in meer agressie, bijten, behoefte aan materiële troost enz.

De beginperiode is altijd zwaar

Laten we onszelf niets wijsmaken: bijna elke moeder heeft zich in de kraamtijd wel eens afgevraagd of ze ergens een fout heeft gemaakt. Dat is heel normaal: we zijn bang, moe en onervaren. Hoe het ook zij, we doen voor ons kindje het beste wat we kunnen, en ook al lukt dat soms niet, dan betekent dat niet dat we gefaald hebben of dat onze baby niet van ons zal houden. Hij houdt boven alles en onvoorwaardelijk van ons. Wij zijn voor hem de hele wereld. Laten we daarom niet bang zijn om onze baby’s vast te houden en te knuffelen wanneer dat nodig is; later zullen ze dat aan ons teruggeven. En zodra ze niet meer gedragen willen worden, zullen we met warme gevoelens op deze periode terugkijken.